02 Tem 2012 09:39

Yazı Boyutu

İkinci yarının başında, ilk yarıda hiçbir varlık gösteremeyen Cassano’nun yerine oyuna giren Di Natale bulduğu iki pozisyondan en azından birini gole dönüştürebilse belki Prandelli üçüncü değişiklik hakkını bu kadar erken kullanmayacak ve İtalya adına daha 55. dakikada 10 kişi kalma trajedisi yaşanmayacaktı.

Selman Nuriler/Dosdogru Haber

Bu hem İtalya’yı maça ortak edebilecek hem de Prandelli’ye son hamlesi için zaman tanıyabilecekti. Di Natale gibi usta bir son vuruşçunun bu pozisyonları değerlendirememesi onun adına da buruk bir hatıra olarak hafızalarda yerine alacak.

Gruptaki karşılaşmayı hatırlarsak bir önceki yazımızda belirttiğimiz üzere İtalya De Rossi’yi iki stoper arasına çekerek üçlü savunma ve kanatlarda da Maggio ve Giaccherini’yle oynamış, bu tertibatta İspanya hücum ederken çok zorlanmıştı. Bu, İtalya’ya daha az topla oynama imkanı vermiş olsa da, hücum yaparken az fakat daha net gol pozisyonu bulma fırsatına dönüşmüştü. De Rossi’nin kendi kalesine yakınlığı daha sağlıklı oyun kurma şansına dönüşürken, bunun Pirlo’nun top almak için kendi kalesine yaklaşma sayısını düşürüp daha önde topla oynama imkanı verdiğini söyleyebiliriz. Dİ Natale’nin golü de böyle bir zincirin halkasıydı ve İtalya’nın gruptan çıkması için çok önemli 1 puanın da anahtarı olmuştu.

Prandelli’nin ilk maçtaki bu tertibatı aynen sahaya yansıtacağını düşünürken o, Almanya karşısında olduğu gibi orta sahayı kalabalık tutup önde baskı yaparak fişi erken çekmek düşüncesiyle sahaya çıkardı takımını. Fakat Pirlo’nun Xavi’yle kilitlenmesi İtalya’nın organize olmasını engeller nitelikteydi. İspanya beklerinin sürekli bindirmeleri karşısında İtalye beklerinin adeta başı döndü ve Chiellini bu duruma erken havlu attı. Zaten ilk gol onun gerçek bir bek olmamasının faturasıydı İtalya’ya. İkinci gol, söz konusu beklerin kalite farkı ve İtalya defansının ilk maçtaki kurgusundan farklı olmasının bir ürünüydü.

Prandelli, hiç kimsenin favori göstermediği bir takımı finale kadar çıkararak müthiş bir başarı yakaladı. Bunu inkar etmek elbette mümkün değil. Fakat daha önce başarılı bir provasını yapmış olduğu takım tertibatı ve oyuncu tercihleri varken yenisini denemiş olması, turnuva genelinde sabırlı bir oyunla başarıya ulaşmış bir felsefeye sahipken sabırsız bir anlayışla final maçına çıkması kendi medyasınca ağır eleştiriler alacaktır. Di Natale’nin topu çerçeveye sokamaması ve Motta’nın ağır sakatlığı, futbolda doğru tercihleri yapmanın bazen yeterli olmadığını ve başarılı hocanın en çok ihtiyacı olan zamanda şansın yanında olmadığının da göstergesi niteliğinde.

İspanya Milli Takımı’nın oyununa çok değinmedik çünkü futbolla biraz ilgili herkes onların nasıl bir oyun oynadığını ezberlemiş durumda. Bu takım 2008 ve 2010’dan sonra 2012’de de zirveye çıkarak tarihin zirvesine çıkmış durumda. İspanya’nın oynadığı futbola “sıkıcı” diyenlerin arttığı günlerde, onlar buna aldırmaksızın adeta bir “Benjamin Buton” hikayesi gibi ilerliyorlar. Del Bosque, futbolseverlerin arzuladığı bir ilk 11’le oynamıyor belki ama o 11’le bitiriyor her maçı. Bu yönüyle futbolu adeta tersten oynuyor İspanya Milli Takımı.

Çok klişe olacak belki fakat maç sonunda Casillas’ın sevincini yaşamadan önce İtalyan oyuncuları tebrik ve teselli etmesi finalin en şık hareketiydi. İtalyan futbolcuların da benzer jestler içinde olması turnuva boyunca gördüğümüz ve İtalya’ya sempatimizi artıran bir durumdu. Futbolseverler açısında keyifli bir turnuva olduğunu söyleyebiliriz.